hiç uyanmasam

merhaba dostlar, çatlamış sabır taşımla kendimi burada buldum. ara ara gelen sorgulamalı ruh hallerimden sıkılmış olsam da bi’ yandan bu duruma alıştım mı diye düşünürkendi falandı filandı derken işte böyle aklımın hazin sonu diyerek bitmeyen cümlemi bitireyim artık. doğrusunu yanlışıyla karıştırdığımız şeylerin altında kaybolurken, toplumda yanlışların doğruya ağır bastığını görmek canımı yakıyor. bazen diğerleri gibi olup sessiz sedasız bir hayat sürmek, elimdekiyle yetinip şükretmek istediğim anlar çoğalıyor. insanların saçma sapan yorumlarına, hareketlerine tahammülüm azalıyor ve artık netlik istiyorum. yok mu bunu def etmenin bir yolu?

insanlara kendimi anlatırken zorlandığımı hissediyorum. biraz çekiniyorum, açıkçası nasıl kendimi ifade etmem gerektiğini kestiremiyorum. ya yanlış anlaşılırsam diye diye tüketiyorum kendimi. insan ilişkileri neden bu kadar komplike? yok mu bunun kurtarılır bir yanı?

geçmişin getirilerinden çok götürüleriyle yüzleşiyorum bu ara. böyle kabuk tutmuş yarayı tatlı tatlı soymaya benziyor. yaptığım yanlışları tekrarlamamak için neler yapmam gerektiğini araştırıyorum, öğreniyorum. geçirdiğim dönüşümden memnun olsam da mükemmelliyetçiliğimden henüz vazgeçebilmiş değilim. tasarım konusunda evet, ileri adımlar atıp kendimi iyileştirdim ve her şeyin mükemmel olmasına gerek olmadığına kanaat getirdim. however..şaka şaka ielts alışkanlığı. ancak hala kendimi mükemmel olmalıyım seviyesinden aşağı indiremiyorum. bu da benim modumu düşürüp iç hesaplaşmalara götürüyor. yani sağda solda gördüğünüzde siz beni, sanmayın nefes alan bir ölü.

kendimi çok daha iyi tanıyorum. ne istediğimi daha iyi biliyorum, hastalığımı da kontrol altında tutuyorum. kağıt üzerinde hiçbir eksik yok gibi. gel gelelim bazı geceler derin bir yalnızlık hissediyorum. bu siktimin şehrinde çok arkadaşımın olmaması büyük handikap benim için. aşırı yalnız hissettiğim o kadar an oluyor ki zaman zaman verdiğim kararları sorgular hale geliyorum. ingilterede de benzer bi’ ortamda olucam aslında. yapabilecek miyim? yaparım ya diye cevap veriyorum şimdilik. şu anda da yapıyorum aslında, sadece bazen mızmız bi’ çocuk gibi söylenmek istiyorum. zira insan her şeye bir şekilde alışıyor. alışmazsa yaşayamıyor çünkü. sadece biraz sevgiye susamışlığım, bir destek eline hasretliğim var. en azından şu an için yaşıyorum. yalnızım, en az bi’ korkuluk kadar.

ve ansızın bastı akşamüstü bir keder, hüzün.

sevgiyle.

By:

Posted in:


Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: