ben yola gelmem

merhaba dostlar, birçok şeyin eksikliğini hissettiğim ve dünyadan uzaklaştığım günlerdeyim. google eğitimi bitti ux sertifikamı aldım. bir haftadır boşlukta sürükleniyorum desem doğru olur mu, bilmiyorum. derhal öğrenmem gerek nereye ait olduğumu. başlayalım mı?

gecenin çok da siki olmayan sikinde buraya geldim yine. ruh halimi anlatan, blog yazacak şarkı bulamadım ve bu yüzden yazamadım bir süre. google eğitimini tamamlamamla ilgili böyle kendimi övmekten yorulacağım bir yazı yazacaktım fakat üstünden zaman geçince o övgü dolu sözlerin yerini farklı duygu ve düşünceler, boşluk hissi aldı. adım adım ilerliyorum aslında. en büyük adımımı da attım aslında. yapacaklarım da yazılı. gerçi yazılı olmasa bile okuyor gönül.

çok sıkıldım bu ülkeden, insanından, siyasetçisinden, gündeminden. anasını sikiyim böyle şeyin ya. psikolojik olarak aşırı aşağı çekiyor beni. ya bir insanın vatandaşı olduğu ülkeden beklentisi, farklı bir ülkeye gidene kadar karışıklık çıkmaması olabilir mi? bizi bu duruma bu millet getirdi. tck ile başım derde girmesin diye üç harflilerden uzak durup, bu kısmına devam etmiyorum. türkiye şöyle diyor: ağır yaralıyım ama ölmem. medet ummam boyun eğmem ve tedaviyi kabul etmem. ben yola gelmem, yol bana gelsin. allah akıl fikir versin.

bir süredir ne istediğimi çözmeye çalışıyorum. kim olduğumu anlamaya, gerçekten kendimi tanımaya çabalıyorum. geçmişte, şu anda ve hayata dair kendime koyduğum hedeflerde kayboluyorum. kendi iç sesimla baş başa kalmak istiyorum. gerçekleştiriyorum da sık sık. kalbimi sıkıştıran şeyler de duyuyorum. kulaklarımla at ağzımın buluşmasını sağlayan şeyler de çok. kısacası kendime rastlayıverdim içimde.

insan kendiyle karşılayınca afallıyormuş. bazı korkularımın üzerine gidiyorum inadıma. kabuk bağlayan yarayı soymanın verdiği hazzın, zaman zaman acıyı bastırması gibi bir şey. ilk sıkıntılarımı hissettiğim zamanları hatırladım ve sadece ne hissettiğimi hatırlıyorum. o zamanki benimle konuşabilmek isterdim. gerçi bulamadım soracak bir şeyler, bilmem ona ne sorulur.

kendimle çeliştim bu gece ben de… bazen başaramayacaksın diye kulaklarımda çınlayan sesi öylesine bi’ başarı çığlığıyla bastırıyorum ki, kendime olan inancımı yeniden inşa ediyorum her seferinde. çünkü herkes başaramaz ama başaranlar hep deneyenler olur.

hayat aksın, biz durmayalım burada. ben çok sıkıldım öyle böyle değil. son olarak bir şey söylemem gerek. kafamın karışık olduğu konular beni bağlar. yani kısaca:

aklımdan şüphe varsa da aşkımdan yok.


Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

WordPress.com Tarafından Desteklenen Web Sitesi.

%d blogcu bunu beğendi: