hepsi geçti

merhaba dostlar, bağrımda durmadan öten dertli bülbülün mecalinin kalmayıp sustuğu günlerden geçiyorum. kendimden memnun olduğum iki gün geçirdim. gücümün yetmeyeceğini, başaramayacağımı hatta kimi zaman nefes almakta zorlanacağımı düşünerek geçirdiğim günlerden sonra ilaç gibi geldi. bazen gerçekten düşüremiyor insan kalbin ateşini. başlayalım mı?

karanlığın ayrı bir sessizliği olur, en kısık seste dinlediğin şarkılar son sesmiş gibi hissettirir. o karanlık boğarken geceyi, sessizliği adeta çığlığa dönüşürdü. hatta bazı geceler kalp ritmimin bile fazlalık geldiği olurdu. seçim şansım olmazdı ve ben o çığlığı tam göğsümde hissederdim. kendinizi bulduğunuz, yaşadıklarınızı anımsatan hatta kokusu olan şarkılar bile vardır. büyüdüğümden mi tedaviden mi veya karakter değişiminden mi bilmiyorum fakat eskiden hissettiklerimi yakalayamaz oldum çoğu şarkıda. tam nasıl anlatabilirim bilmiyorum, eskiden olduğu gibi kalbim yanmıyor bir şarkıyı dinlerken. daha az bi’ hisle yaklaşıyorum her şeye. kaç kere söndü yangınım?

gerçekten kimin ne düşündüğü sikimde olmadan hareket ediyorum. elalem değil elli alem konuşsa sikimde değil. aile denen kurum dahil tüm kurum, kuruluş ve kişiler hayal ürünü benim hikayemde. var olmak zorundaydık, başka bir seçenek sunulmadığı için varız. türkiye’de üniversite kazanmak için birbiriyle yarışan çocuklardan hiçbir farkı yok dünyaya gelmek için birbiriyle yarışan spermlerin. felsefeye girip varlık üzerine yazmayacağım ama varlığımı sikiyim abi. yani bütün o milyonlarca spermden sıyrılma çabası türkiye için miydi? üniversite gibi lan bu. türkiye’de de üniversite için milyonlarca kişi arasından sıyrılmak için uğraş çabala sonra 5k maaşla 10 sene sonra opel arabaya ekmek ban. almanyadan kuzenim geldi euroyla istediğini alıyor stajyer maaşıyla. iphone 13’ü falan var ki lüks bir şey değil oralarda. kendimle ister istemez kıyasa girdim. aynı yaştayız birimiz iş bulmuşve kazandığı para da değerli falan. malum şahsın amk. ben yine ne ara ekonomi konuşmaya başladım inanın kaçırdım orayı siz yakaladıysanız yazın… niye böyle alev her yanım?

çok uzun oldu bi’ anda bu yazı ya. bu ara çenem düşük, modum yüksek, gençliğimiz var. hakkımda ampır ampır konuşmalar duymaya başladım ve o yüzden belirttim sikimde değil kimin ne dediği. sizin başarı saydığınız şeylerde varsın başarım olmasın. gerçekten umrumda değil sizin nezdinizde ne olduğum. ben, sizin başarı kalıplarınıza girip “siz” olmadığım için bu öfkeniz farkındayım bunun da. boş laflar, geçiniz. bunları okumayacaklar ama olsun kasdgkafha. zehrimi atmak istedim. aile en büyük terör örgütüdür. bazen çıkıp benim için yaptığı iyiliklerden falan bahsediyo’ ya bi de… başaracağıma inanmayan ama başardığımda sağda solda en çok da biliyordum diyecek kişisin. yaptıklarını ne affettim ne unuttum. sustum.

kendisi için yaşayan, kendi adımlarıyla ilerleyen ve bir şekilde her şeyin üstesinden gelen birinin, kendi olma mücadelesinden bir şeyler okudunuz.

bu da geçer de, hepsi geçti.

dayan.


Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

Bu sitenin arkasında WordPress.com'un gücü var.

%d blogcu bunu beğendi: