merhaba dostlar. benim bi’ deniz havasına ihtiyacım var. bir elimde defne, bir elimde sevdan… üç haftadır aslında bok gibi şeyler yaşadım genel. 25’e iyi başladığım söylenemez ama yaşadıklarımın altından iyi kalktım. taklalı bir trafik kazası ve kalp krizi falan. en kötü ne olabilir deyip en kötüsünü çekmek… bu sene bıraktım bu lafı kullanırsam çekip vurun. lütfen.

aileyle ilgili güven problemimi yenmeye başlıyorum ama yüzüme vuruyor arada fırtınası… tam böyle adım atasım geliyor artık bir şeylere sonra kalkıp salak yerine koyulan oluyorum. aile valla boktan bir şey ya. evet herkes bildiğini veya gördüğünü uygulayarak geçiriyor hayatını. onların da tek suçu ebeveyn olmaları muhtemelen. ebeveyn ne garip kelime lan? korkuyorum, ne var? düşe kalka büyüyorum işte. biraz yaram var ama geçecek bu gidişle.

yalnız şaka maka şöyle bir bakıyorum eski yazdıklarıma falan. iyi ilerledim her şeye rağmen. gurur duyuyorum kendimle. afferim lan bana. hatalar, yanlışlar yaparken herkes söyler ama bunları düzeltirken kimsenin sesi çıkmaz, böyle durumlarda kimselerin kimsesi olarak kendi sesinizi duymayı öğreniyorsunuz. duyuyorum olum seni. nasıl kalktık ama ayağa! yalnız yine bi’ almasak mı deniz havası? huzuru diyorum koklamasak mı egede?

hala sendelediğim anlar oluyor. bence gayet normal. sıfırdan bir şeyler inşa etmek yerine ilk kez yaralarımı sara sara ilerliyorum. bilmiyorum yani böylesini daha önce yapmamıştım. bu süreçte kırgınlıklarım, kızgınlıklarım var. zamanı gelince onları da saracağım elbet. biliyorum çünkü kendime güveniyorum. artık kendime inanıyorum. insan geçmişe bakıp sürekli keşke demek yerine, şu ana odaklanıp geçmişin yaralarını geçmişte kalarak değil, gerçekten sararak iyileştirebiyormuş. çok garip bunu hissetmek. her şey bir anda anlamsızlaşabiliyor. her an buraya yazdığım gibi güçlü de olamıyorum. zaten bu da insani bir şey değil mi? her insanın da bir günü bir gününü tutmak zorunda değil. herkesin yıkıldığı, sendelediği yerler olur. bunları da tedaviye bağlamıyorum. tedavi bence iyileştirmiyor zaten, insan sadece kendini iyileştirmek isterse iyileştiriyor. şu an hissettiğim ne varsa, belki de öncesinde hissetmediğim kadar gerçek.

kendimi bulmamı sağladığın için sana çok teşekkür ederim. ayrıca farkındayım, altınolukta bir tatil borcum var. toparlanıp geleceksin. adım gibi biliyorum bunu. sen bana inandın ve ben de sana inanıyorum.

bir elimde defne, bir elimde sevdan. kalbim egede kaldı. vallahi ayrılık ölümden beter. yeter bu hasretlik yeter be. aaaaa.

şarkıyı dinlerken biraz duygulanmış olabilirim. şu an için duygusallığa yer olmadığını biliyoruz. ama düzelicez inşallah be!

valla düzelicez.

duyguyla.