yeni yaşımın ilk yazısına hoşgeldiniz. altınoluk sahil yolundan tüm dostlarıma selamlar. zor kararlar alıp uyguladığım zamanlardan geçiyorum. zor zamanlar olur nasıl çıkarsan içinden omurgan öyle şekillenir falan diyolar umarım sürüngen olarak hayatıma devam etmem…

çokça dile getirdiğim yarım kalma mevzusuna artık bir son vermemin zamanı geldi. kendi kendimi tamamlamaya çalıştığım bir sürece girdim. bazen kendi parçan bile olsa kesip atmak gerekiyormuş. yokluğuna alışmaya çalışmak diye bir şey yok, alışmak zorundayım. aldığım kararların arkasında durma vakti.

tedavi süresince ciddi kararlar almamaya dikkat ediyorum. belki de tedavinin bir sonucu olarak yapıyorum bunu, bilmiyorum açıkçası zorlanıyorum birçok konuda. gözlerimin dolduğu çok şey var hala.

şarkılarla anlatmak istemiştim bazı dertlerimi. bir bakmışsın ben yokmuşum. kısaca benden değerli değilsin falan işte. dengesizliğin dengesinde savrulmaktan bıkmışım. her gün bir şeyler beklemekten, olur mu olacak mı telaşından. kararlıyım üzüldüğüm veya yoluna koyamadığım ne varsa…

bende böyle bu aralar. kafamı hissetmiyorum. sizde neler oluyo?