merhaba dostlar. bi’ arkadaşımın dediği gibi canım sıkılıyor içim. lan yeminle nasıl bir şey bu bilmiyorum. düşündükçe bu can seni, vazgeçilmiyor. görmeyeyim diye sessize aldım hikayeleri, eskisinden daha sık profiline bakınca açtım geri. saçma sapan bir hal almaya başladı bu iş. sürekli aklımda olan şeylerden geçiş yolu bulamıyorum kendime. sevmek böyle bir şey mi? sevince bazen ayrı kalmak da gerekir mi? hiç bilmiyorum. sizce böyle mi olması gerekiyor? her şeyin cidden bir sonu var mı yoksa bizler mi buna empoze oluyoruz?

son yazılarıma bi’ göz gezdirdiğimde fark ettim ne kadar çok bilmiyorum demişim. kaybolmuş bir şekilde yolumu bulmaya çalışıyorum. unutmadım hiçbir şeyi. her gün daha çok hissediyorum onu nasıl sevdiğimi.

neyse dostlar işte öyle. içim sıkılıyor canım. canım sıkılıyor içim. ne tarafından bakarsanız.

özlemle.